De weg naar New Vegas

Dat is een mooie weg, mooier dan je geploeter door het Capital Wasteland van Fallout 3. Fallout: New Vegas is ondanks dezelfde engine wel degelijk een verandering van spijs en dat doet eten, letterlijk in dit geval. Een korte impressie van mijn reis tot nu toe.

De snelweg van Goodsprings – je startpunt – naar Primm laat je al snel lonken naar onbetreden zijpaden; de verleiding om de wildernis in te treden is te groot. Tijdens het afspelen van 'I've got spurs that jingle, jangle, jingle' vind je nog geen mijl van het asfalt af een koelkast. Daarin zit een ver vergane Indiana Jones. Een half uur later onthoofd je een paar Powder Gangers terwijl je Frank Sinatra's Blue Moon aanhoort. Net voordat je het laatste schot wilt lossen komt er één of andere mafkees naar je toe die begint over een mysterieuze bottlecap die je zojuist ergens wegplukte. Deze leiden kennelijk naar een schat. Na al deze spanning is het tijd voor een lekker slokje water, voordat je uitdroogt. Het leven in de wastes is veelzijdig en vooral druk.

Hardcore is tof
Obsidian brengt alledaagse menselijke behoeften naar Fallout, als je dat wilt althans. Dat uithongeren, de verplichting om te slapen en uitdrogen zijn wat mij betreft geen hinder. In Fallout 3 ben ik net het originele einde voorbij en heb ik al 20.000 caps. Die caps zijn kennelijk betrouwbaar genoeg als valuta in een post-nucleaire wereld. Nergens kan ik ze uitgeven. In New Vegas koop ik van die dopjes wat mais en water, waar ik het maar kan krijgen. Ik loop bovendien al meerdere dagen rond te dolen zonder te hoeven slapen. Kort gezegd: je merkt bijkans geen drol van die hardcore-modus en het geeft toch een gevoel van realisme.

Een gezellige sfeer
In Obsidian's Fallout heerst bovendien een 'gemoedelijker' sfeertje dan in Bethesda's impressie van een verwoest Amerika. Het wasteland van Nevada is best fatsoenlijk door de oorlog heen gekomen. Deze preservatie heeft natuurlijk een reden, maar maakt de game bovenal interessanter voor mij. Alles in Fallout 3 is grauw, ongezellig en vol van raiders of ander gespuis. In New Vegas zijn er zelfs gebieden waar je vrij ongehinderd doorheen kunt banjeren – ook al mag de daar wonende factie je niet. Civilisatie is in het walhalla van gokken en alles wat God verboden heeft enigszins bewaard gebleven.

Wat verbeteringen, veel nog even slecht
De interface is op punten erg verbeterd: je ziet nu welke unmarked quests je nog te doen hebt bijvoorbeeld. Challenges zijn eveneens bij te houden. Not all is well though. De engine was in deeltje drie immers niet perfect en daar heeft Obsidian weinig aan veranderd. Verwacht op de pc geregeld een crash to desktop en op de spelcomputers zijn euvels ook geen zeldzaamheid.

Maar ach, ik ben allang blij dat Obsidian eindelijk een heel product lang heeft laten zien wat ze ten tijde van Knights of the Old Republic 2 al konden. Dat prediken de meesten recensies althans. Chapeau.