Ik had er nooit naar binnen moeten gaan, die persruimte van Nintendo. Ze maken je zacht met een verfrissend drankje, laten je even met de 3DS spelen. Daarna laten ze je snakkend naar meer de rest van hun producten zien. Dat is niet eens een straf. In 2007 verkocht ik mijn witte Wii. Anno 2010 wil ik hem in het zwart terug.
Nintendo schitterde al 'like it was 2006' op de
E3 dit jaar en op de
Gamescom kregen we de kans om een naschok van die 'hardcore'-herleving te ervaren. Die Japanners brengen me in een lastig parket. Ik wil ten eerste over alles wat zeggen. Daarom hanteer ik maar saai kopjes. Ik heb daarnaast mijn maandsalaris op de deurmat gevonden na mijn terugkomst uit Keulen; een
Wii lonkt weer als nooit tevoren.
Een schitterende kijkdoos
Eindelijk heb ik de kans gehad om een
3DS te mogen vastpakken. We kregen wat interactieve filmpjes te zien en mochten even rondvliegen in een vroege versie van
Pilotwings. Zelfs met mijn zeer slechte ogen kreeg ik geen last van deze virtuele kijkdoos. Dat is Nintendo's nieuwste handheld simpelweg. Scherpere beelden en je zou je neus bijna in het bovenste scherm willen steken om te gluren achter dat bosje. Je ziet namelijk diepte en kijkt 'in' het scherm. Het 3D komt niet naar je toe. De analoge stick werkt eveneens fijn. Zoals velen van jullie waarschijnlijk al weten, is het een soort rondje dat je over een groter schijfje kunt bewegen. Het vereist wat gewenning, maar volgens mij werkt het fijn.
Die vervloekte Link
Daarna ging ik aan de slag met dezelfde demo van
Zelda: Skyward Sword als op de E3. Dat vervloekte
Legend of Zelda liet mijn liefde voor de Wii herleven. Ik blijf daarbij bij hetgeen ik zei op
Skype toen we die persconferentie bekeken: dit is hoe je een game mooi maakt op de
Wii. De simpele doch mooie textures doen me denken aan
World of Warcraft en
The Wind Waker. Het is geen geheim dat
Twilight Princess er niet uitziet op een HD-toestel. Op deze manier omzeil je dat probleem. Ik vraag me wel af of de problemen die Miyamoto tijdens zijn demonstratie in Los Angeles ervaarde echt door de omgeving kwamen. Het zwaard zwiept als jij zwiept, maar de richting wordt niet altijd goed opgepakt. Hopelijk wordt dit nog verder geoptimaliseerd.
Donkey Kong: glimlachend denken aan toen
Het tweede spel waar ik echt warm voor liep, was
Donkey Kong Country Returns. Het originele trio laat me nog geregeld op zoek gaan naar een nieuwe voedingskabel voor mijn
Super Nintendo. Deze game biedt niet erg veel nieuws, maar na al die jaren word je dat als ontwikkelaar snel vergeven.
Diddy heeft bijvoorbeeld wat nieuwe vaardigheden, zoals een jetpack en zijn pinda producerend kanonnetje uit
Brawl. Alles is bovendien 3D in plaats van stilstaand 2D. (3D in de oude zin van het woord natuurlijk.) Samenwerken en kijken waar het avontuur je deze keer brengt, is simpelweg net zo leuk als vroeger. De game is wel iets zachter voor de speler: je mag nu twee keer een spin in je smoel krijgen voordat je het speelveld uitvliegt.
Mickey oogde best episch
De laatste titel die ik wil behandelen is
Epic Mickey. Ik werd ondanks de gemixte verhalen over deze game toch blij verrast. Al stond er wel een aardige, enthousiaste medewerker die het spel demonstreerde en mijn collega vervolgens precies vertelde wat hij moest doen. Epic Mickey is in essentie een platformer, maar je hebt bijvoorbeeld kleine opdrachten die je mag voltooien. Zo kies je enigszins je eigen pad door dit avontuur. Monsters kun je daarnaast uitwissen met paint thinner of je verft ze vol tot ze vriendjes met je worden. Er zijn 2D-gebieden en 3D-omgevingen; bij beiden zag het er goed uit voor Wii-begrippen. Ik was niet direct verkocht, maar ben zeker nieuwsgieriger geworden naar de nieuwste heldenepos van Disneys muis.
Er stond natuurlijk veel meer in de persruimte en op de beursvloer. Ik noem een
Kirby,
Wii Party en volgens andere tongen de nieuwe
Golden Sun. Hoewel ik er daar een paar van gespeeld heb, zijn de hierboven behandelde titels naar mijn mening de interessantste. Nu toch maar eens polsen of een nieuwe Wii door de ballotagecommissie komt in dit huis.
.
.