StarCraft II

Na tien jaar komt Blizzard eindelijk met een vervolg op het bijzonder goed ontvangen RTS-spelletje StarCraft. In deze lap tekst vel ik mijn oordeel over de nieuwste iteratie uit deze toch wel enigszins populaire reeks.

Ik moet toegeven dat ik een beetje bang was dat StarCraft II niet meer zou worden dan StarCraft: Brood War in 3D. Al had ik dat waarschijnlijk niet eens zo erg gevonden. StarCraft blijft tot op de dag van vandaag een dijk van een spel, maar gelukkig is Blizzard allesbehalve lui. Vorige week dinsdag mocht ik mijn 'collector's edition' eindelijk ophalen. Ik was meer dan 'prepared' na al die jaren.

Nadat ik mijn kaak had opgeraapt kon het installeren beginnen. Die CE is adembenemend tof. Terwijl dat gebeurde keek ik naar mijn schatkist aan prijzen: een 176 pagina tellend boekje met harde kaft, een USB vermomd als Jim Raynors 'dogtag' (met daarop de originele game) en ga zo maar door. Al is de installatie zelf ook watertanden geblazen. Ze verwennen je daarin met nostalgische muziek en een opfrisser van het originele StarCraft-verhaal.

Jim Raynors cowboy-epos
In de campagne speel je als Jim Raynor, een cowboy in de ruimte die hedendaags leider is van een groep verzetstrijders: Raynor’s Raiders. Raynor en zijn kompanen zijn Terrans. Zeg maar de mensen in dat universum. Ik ging er vanuit dat alles net zo zou verlopen als in het origineel: een rits missies achter elkaar met af en toe een tussenfilmpje. Deels het geval, maar er is een hoop interactiviteit toegevoegd. Zo kun je tussen de missies met je crew praten bijvoorbeeld, wat doorgaans tot nieuwe en boeiende resultaten leidt.

Het is tevens mogelijk om je troepen nieuwe vaardigheden te geven, je gevonden Protoss- en Zerg-onderzoek te gebruiken voor verbeteringen en het is zelfs mogelijk om huurlingen aan je te binden. Een paar keer te bestellen per missie. De 'research'-punten verdien je meestal door optionele opdrachten uit te voeren.  Waar het eigenlijk allemaal op neerkomt, is dat je meer controle hebt. De missies zelf zijn overigens sterk bedacht en nooit meer van hetzelfde.

Eén onderdeel is nog echt het noemen waard: keuzes. Maarliefst drie keer in het spel mag onze Jim kiezen wie hij helpt en dit levert interessante verhaalmomenten op en andere uitkomsten natuurlijk. Hier zie ik graag meer van terug. Blizzard is met StarCraft ook op het achievement-bootje gestapt. Net als in World of Warcraft kun je jezelf helemaal uitleven op extra doelen voor die felbegeerde puntjes (bij sommigen dan).

Spelen tegen echte mensjes
De multiplayer heeft vooral veranderingen ondergaan in het Battle.net-gedeelte. Deze service was er al bij oudere Blizzard-titels, maar voor StarCraft II is alles compleet vernieuwd, samenwerkend met World of Warcraft en toekomstige games bovendien. Vrienden toevoegen is makkelijker dan ooit en je kunt 'cross game' chatten.

De belangrijkste toevoeging zijn wat mij betreft de ‘leagues’. Je begint met wat willekeurige online potjes en aan de hand van hoe je speelt, probeert de service je in te delen bij spelers die net zo goed of slecht zijn als jezelf. Zo blijft het enigszins leuk voor mensen die er weinig van bakken. In het daadwerlijke online spel is er niet gek veel veranderd ten opzichte van StarCraft nummertje één. Al zie je sommige eenheden uit de campagne niet terug en lijkt de geijkte speelsteel wat agressiever te zijn dan voorheen. De balans is nog steeds verbazingwekkend in orde en het StarCraft-principe glanst nog verblindender dan voorheen.

Geef me een schaal en ik geef je een tien
StarCraft II is een onwijs sterke titel, waarin de kracht wat mij betreft vooral bij de singeplayer ligt. Deze zit zo goed in elkaar dat je eigenlijk niet wilt stoppen voordat je iedere missie hebt gezien. Daarna ga je uit wanhoop wellicht aan de slag met de 'challenges'. De multiplayer is zowel voor goede spelers als slechte spelers vermakelijk. Al zul je soms schrikken van een doorgedraaide Koreaan. Er valt eigenlijk niets meer te vertellen. Ik wil weer verder spelen, want Blizzard heeft wederom een dijk van een game geleverd.

Gespeeld op Windows 7 (64-bit) met alles aan. Het ziet er op die manier prachtig uit, maar zoals bij elk Blizzard-spel is de toegankelijkheid voor 'mindere' systemen groot.